-:- Destiny 's Blog -:-

เมื่อใดก็ตามที่ผู้คนคิด ว่า ถ้าไม่ใช่พวกเรา คือคนเลวและไม่ใช่คน เมื่อนั้น civil war จะบังเกิด
เมื่อ ความแตกแยกของสังคมและชนชั้นได้เกิดขึ้นแล้ว คงไม่มีสิ่งใดในโลกที่สามารถประสานมันเข้ากันได้อีก

เนื่องจากเป็นวันที่ เค้าประกาศ เครพิว (กฎอัยการศึก ทั้งแรกในรวบ 18 ปี ครั้งสุดท้ายเมื่อ พฤษภาทมิฬ)

ซึ่งถือเป็นเรื่องน่า เศร้ามากที่เกิดขึ้นในประเทศไทย (ถึงจะเป็นแค่ mini civil war) และคงไม่มีใครอยากให้เกิด

แต่สิ่งที่เกิดขึ้นมาวันนี้ เหมือนเป็น ผล จาก re-action ของสิ่งที่เกิดการสะสมมานาน ได้้ปะทุออกมาในวันนี้

ซึ่งจะโทษใครไม่ได้เลย จิงๆ  ถ้าจะโทษคือต้องโทรทุกคน ที่ส่งแรงอัดเข้าไปก่อน ยิ่งส่งแรงอัดเท่าไร re-action ก็ยิ่งมากตามแรงที่อัดลงไปด้วย

ก็ได้แต่ขอให้ความสงบกับมาโดยเร็วเท่านั้น

เลยถือโอกาสนำบทความนี้ มาลงเพื่อให้ สอดคล้องกับสถานนะการณ์

“ประวัติศาสตร์สอนให้เรารู้ว่า เราไม่เคยเรียนรู้อะไรจากประวัติศาสตร์เลย”

“สื่อมวลชนก็เริ่ม เลือกข้าง หนังสือพิมพ์จากรัฐทางเหนือ ไม่สามารถมาขายรัฐทางใต้ได้
เช่น เดียวกับหนังสือพิมพ์จากรัฐทางใต้ก็ไม่สามารถมาขายในรัฐทางเหนือได้อีกต่อ ไป”

” แม้กระทั่งตราชั่งแห่งความยุติธรรมก็เอียง
ศาลสูงสหรัฐ ที่เป็นคนใต้ หรือคนเหนือบางคนก็เริ่มตัดสินคดีความตามผลประโยชน์ของฝ่ายตัวเองเป็นหลัก”

“ไม่มีใครคาดคิดตอนเริ่มสงครามว่า จะมีผู้คนล้มตายมากมาย และประเทศพังพินาศถึงเพียงนี้”

บาดแผลสงครามกลางเมืองในสหรัฐอเมริกา

สงครามกลางเมืองที่สำคัญ

* สงครามกลางเมืองญี่ปุ่น (ก่อนการปฎิวัติ สมัยเมจิ)
* สงครามกลางเมืองเกาหลี (ที่ต้องแยกประเทศ เป็น เหนือ – ใต้)
* สงครามฮุสไซท์ (Hussite wars) (ราว ค.ศ. 1419–1437) – โบฮีเมีย
* สงครามกลางเมืองของฝรั่งเศส (ค.ศ. 1562-1598)
* สงครามกลางเมืองอังกฤษ (ค.ศ. 1642-1651)
* สงครามกลาง เมืองอเมริกา (ค.ศ. 1861-1865)
* สงครามกลางเมืองรัสเซีย (ค.ศ. 1918-1922)
* สงครามกลาง เมืองไอร์แลนด์ (ค.ศ. 1922-23)
* สงครามกลางเมือง จีน (ค.ศ. 1928–1937, ค.ศ. 1945–1949)
* สงครามกลางเมืองสเปน (ค.ศ. 1936-1939)

บาดแผลสงครามกลางเมืองในสหรัฐอเมริก

ในอดีตที่ผ่านมา มีสงครามกลางเมืองครั้งใหญ่ ที่ได้รับการขนานนามว่า “สงครามที่พี่น้องฆ่ากันเอง” นั่นคือสงครามกลางเมืองในประเทศสหรัฐอเมริการะหว่างฝ่ายเหนือกับฝ่ายใต้ ที่เกิดขึ้นในปีพ.ศ. 2404  เพราะญาติพี่น้อง มิตรสหายที่เป็นคนอเมริกันเหมือนกัน ต่างแบ่งเป็นสองฝ่าย จับอาวุธปืนเข้าประหัตประหารกันเอง

ประธานาธิบดีของทั้งสองฝ่ายก็เกิดในรัฐเคนทักกี้ด้วยกัน  ประธานาธิบดีอับราฮัม ลินคอล์นที่อยู่ฝ่ายเหนือก็มีพี่เขยเป็นทหารของฝ่ายใต้ถึง 4 คน และ 1ใน4 ของทหารที่จบจากโรงเรียนนายร้อยเวสปอยต์ก็เป็นนายทหารของฝ่ายใต้

สงครามดำเนินไปประมาณสี่ปี คนอเมริกันฆ่ากันตายไปประมาณ 6 แสนคน ไม่นับรวมคนบาดเจ็บที่ต้องตัดแขน ตัดขาอีกหลายแสนคน กว่าฝ่ายใต้จะประกาศยอมแพ้ มากกว่าทหารสหรัฐอเมริกันที่เสียชีวิตในสงครามโลกทั้งสองครั้งและสงคราม เวียดนามรวมกัน

และเป็นสัดส่วนการตายที่สูงมาก เมื่อคิดจากประชากรในประเทศสหรัฐอเมริกาขณะนั้นที่มีประมาณ 30 ล้านคน และค่าเสียหายทางเศรษฐกิจคิดเป็นมูลค่าประมาณ 3แสนล้านบาท (มูลค่าเมื่อร้อยกว่าปีก่อน)

ถือเป็นโศกนาฏกรรมทางการเมืองครั้งร้ายแรงที่สุดของประเทศนี้ ซึ่งทั้งสองฝ่ายไม่มีใครคิดว่า เมื่อตอนเริ่มเกิดสงครามใหม่ ๆ เหตุการณ์จะลุกลามใหญ่โตและสร้างความย่อยยับให้กับประเทศถึงเพียงนี้

บรรยากาศทางการเมืองในสหรัฐอเมริกาก่อนหน้านี้เต็มไปด้วยความขัดแย้ง ระหว่างประชาชนของรัฐฝ่ายเหนือกับรัฐฝ่ายใต้ที่สะสมกันมานานหลายสิบปี

รัฐทางเหนือมีประชากรประมาณ 22 ล้านคน เป็นคน มีรายได้จากการประกอบอุตสาหกรรมเป็นหลัก ไม่จำเป็นต้องใช้แรงงานทาส ขณะที่รัฐทางใต้มีประชากรประมาณ 9 ล้านคน ส่วนใหญ่มีรายได้จากการทำเกษตรกรรม จึงต้องใช้แรงงานทาสเพื่อการเพาะปลูก

คนทางใต้มักเป็นผู้ดีเก่าที่อพยพมาจากยุโรป เป็นเจ้าของที่ดินมหาศาล มีความภูมิใจว่าเป็นผู้สร้างชาติมาตั้งแต่แรก  และมักดูถูกพวกคนทางเหนือว่าเป็นพวกนายทุน พวกคนรวยรุ่นใหม่  แต่อดีตเคยเป็นชนชั้นต่ำมาก่อน

แต่รัฐธรรมนูญของสหรัฐอเมริกาที่ประกาศใช้ในปีพ.ศ. 2330 ได้ระบุว่าทุกคนเกิดมาเท่าเทียมกัน จึง ได้เขียนไว้ในบทเฉพาะกาลว่า “อเมริกาจะต้องเลิกการค้าทาสให้หมดไปภายในกำหนด 21 ปี” พอครบกำหนด รัฐบาลกลางได้ออกกฎหมายเลิกการค้าทาส แต่ผู้คนในรัฐทางใต้ยังเพิกเฉย

ความขัดแย้งในสังคมจึงได้เกิดขึ้นอย่างรุนแรง คนทางใต้ยิ่งนำเข้าทาสจากทวีปแอฟริกาเพิ่มขึ้นจาก 6 แสนคนเป็น 4 ล้านคนภายในเวลาอันรวดเร็ว  คนทางเหนือพากันประณามความไร้มนุษยธรรม ขณะที่คนทางใต้ ซึ่งเป็นคนเคร่งศาสนาก็ตอบโต้ว่า ไม่มีข้อห้ามในศาสนา และพวกเขาปฏิบัติต่อทาสเหล่านี้ด้วยความเมตตา

นักการเมืองทางใต้ก็พากันต่อต้านกฎหมายเลิกทาส เพราะรู้แน่ว่าจะส่งผลสะเทือนต่อระบบเศรษฐกิจของฝ่ายใต้ บรรดาสส.ในสภาต่างฝ่ายต่างก็โหวตให้กับผลประโยชน์ของฝ่ายตัวเอง

สื่อมวลชนก็เริ่มเลือกข้าง หนังสือพิมพ์จากรัฐทางเหนือ ไม่สามารถมาขายรัฐทางใต้ได้ เช่นเดียวกับหนังสือพิมพ์จากรัฐทางใต้ก็ไม่สามารถมาขายในรัฐทางเหนือได้อีก ต่อไป
แม้กระทั่งตราชั่งแห่งความยุติธรรมก็เอียง ศาลสูงสหรัฐที่เป็นคนใต้ หรือคนเหนือบางคนก็เริ่มตัดสินคดีความตามผลประโยชน์ของฝ่ายตัวเองเป็นหลัก

ในที่สุดเมื่อลินคอล์น แห่งพรรครีพับลิกันชนะการเลือกตั้งขึ้นดำรงตำแหน่งประธานาธิบดี ฝ่ายใต้ที่ประกอบด้วย 11 รัฐก็ประกาศแยกประเทศ ไม่ขึ้นต่อรัฐบาลกลางอีกต่อไป และบุกโจมตีป้อมทหารแห่งหนึ่งของทหารฝ่ายเหนือ จนลุกลามเป็นสงครามกลางเมือง ประธานาธิบดีลินคอล์นประกาศระดมทหารเข้าสมรภูมิ 2 ล้านกว่าคน ขณะที่ทหารฝ่ายใต้มีกำลังเพียง 1 ล้านคนเศษ

สงครามครั้งนี้มีการผลิตอาวุธที่ใช้สังหารผู้คนทีละมาก ๆ อาทิปืนกล ระเบิด เรือดำน้ำ รวมไปถึงปืนโคลต์ .45 ปืนสั้นที่มีชื่อเสียง มีการรบกันแทบทุกวัน นับรวมได้สองพันกว่าครั้ง และครั้งที่โหดร้ายที่สุดคือสมรภูมิเกเตสเบิร์ก  มีคนตายรวดเดียว 4 หมื่นกว่าคน ประธานาธิบดีลินคอล์นได้เดินฝ่ากระสุนมาเยี่ยมผู้บาดเจ็บ และกล่าวสุนทรพจน์ด้วยความสะเทือนใจที่เห็นพี่น้องชาติเดียวกันต้องมาฆ่ากัน ตาย

“ เราได้ตั้งปณิธานอย่างแน่วแน่ว่า ทหารทั้งหลายที่เสียชีวิตนี้จะไม่ตายอย่างไร้ค่า เพราะประเทศชาตินี้ภายใต้พระหัตถ์ของพระเจ้าจะได้ก่อกำเนิดเสรีภาพครั้งใหม่ และรัฐบาลของประชาชน โดยประชาชน เพื่อประชาชน จะไม่สูญสลายไปจากโลก”

ไม่นานนัก ทหารฝ่ายเหนือก็เอาชนะทหารฝ่ายใต้ได้อย่างเด็ดขาด เพราะพลังทางเศรษฐกิจของฝ่ายเหนือที่แข็งแรงกว่า ประชากรที่มากกว่า และอาวุธเทคโนโลยีอันทันสมัยกว่า  ทิ้งความย่อยยับของสงครามให้คนในประเทศได้เยียวยากันอีกหลายสิบปี เพราะไม่มีใครคาดคิดตอนเริ่มสงครามว่า จะมีผู้คนล้มตายมากมาย และประเทศพังพินาศถึงเพียงนี้

หลายปีก่อน ผมมีโอกาสไปรัฐเวอร์จิเนีย ไปเยี่ยมสถานที่แห่งหนึ่งเรียกว่า นิวมาร์เก็ต เป็นทุ่งหญ้าหลายพันไร่ ในอดีตคือสมรภูมิรบอันดุเดือดแห่งหนึ่ง ยังเห็นร่องรอยของโรงนาที่เป็นโรงพยาบาลสนาม ปืนใหญ่ของทหารทั้งสองฝ่ายที่ยังตั้งประจันหน้ากันอยู่เป็นอนุสรณ์เตือนความ ทรงจำให้คนรุ่นหลัง

สมรภูมิแห่งนี้ นักเรียนโรงเรียนนายร้อยเวอร์จิเนียของฝ่ายใต้ประมาณ 200 คนที่กำลังเรียนหนังสืออยู่ ได้ออกจากห้องเรียนกระทันหัน พร้อมอาวุธปืนมุ่งหน้าสู่นิวมาร์เก็ต เมื่อทราบข่าวว่ากองทหารฝ่ายเหนือได้ยกทัพใกล้เข้ามา

นักเรียนเหล่านั้นไม่เคยได้กลับเข้าห้องเรียนอีกเลย

ร้อยกว่าปีผ่านมา เราเรียนรู้ว่า

ประวัติศาสตร์สอนให้เรารู้ว่า เราไม่เคยเรียนรู้อะไรจากประวัติศาสตร์เลย

จาก http://www.sarakadee.com/blog/oneton/?p=129

“ทุกคนล้วนแต่มีบางสิ่งที่ไม่เคยพบเจอมาก่อน”

“สิ่งที่ทั้งอ่อนโยน หอมหวาน”

“สิ่งนี้ถ้ามองเห็นได้ด้วยตา ทุกคนคงแย่งกันเป็นเจ้าของ”

“โลกจึงเลือกที่จะซ่อนเร้นสิ่งนั้นไว้ ไม่ปล่อยให้เราได้มันมาง่ายๆ”

“แต่ในวันหนึ่ง คงมีสักคนที่หามันเจอ”

“มีเพียงคนเดียวเท่านั้นที่จะมันพบ”

“ทำให้สิ่งนั้นมันมีคุณค่าเหลือเกิน”

เพียงไม่กี่ประโยคจากริวจิกับไทกะในช่วงต้นเรื่อง มันก็ทำ ให้ผมแทบไม่ได้ลุกจากหน้าจอไปไหนเลย ตลอด 25 ตอน ของแอนนิเมะเรื่อง Toradora!

Toradora! มีฉากหน้าเป็นเรื่องราวรักวุ่นๆของเหล่าบรรดานักเรียนไฮสคูล แต่มีฉากหลัง เป็นเรื่องความสัมพันธ์ในครอบครัวที่ร้าวฉานและหนทางที่จะประสานรอยร้าว และการก้าวพ้นวัย เป็นแอนนิเมะที่ทำได้ทั้งน่ารักและกินใจ

ทา คาซึ ริวจิ มีรูปลักษณ์ภายนอกที่ดูน่าเกรงขาม มีดวงตาที่ดุดัน ซึ่งยาซึโกะ แม่ของริวจิ ภูมิใจนักหนากับดวงตาคู่นี้เพราะมันถอดแบบมาจากพ่อของเขา แต่นั่นกลับเป็นปัญหา เพราะด้วยรูปลักษณ์แบบนี้ ทำให้คนส่วนใหญ่ไม่กล้าสุงสิงกลับริวจิ เพราะคิดว่าเขาเป็นพวกอันธพาล ทำให้เขามีเพื่อนสนิทอยู่เพียงคนเดียวคือ คิทามุระ ยูซาคุ ที่รู้ตัวตนที่แท้จริงของริวจิ

ริวจิ มีนิสัยอ่อนโยน เป็นคนดูแลงานบ้านทุกอย่าง เพราะยาซึโกะแม่ของเขาทำงานกลางคืน ทำให้ไม่มีเวลาดูแลเรื่องเหล่านี้ แต่ริวจิก็ไม่ได้บ่นอะไร เขาดูจะชอบกับการเป็นพ่อบ้าน และออกจะโรคจิตหน่อยๆด้วยซ้ำ เพราะถ้าเมื่อใหร่ที่เขาเห็นพวกคราบสกปรก เชื้อราตามผนัง โหมดรักสะอาดจะทำงานทันที ไม่ว่าจะอยู่ที่บ้านหรือที่โรงเรียน

โลกของของริวจิถึง คราวต้องเปลี่ยนไปเมื่อเขาได้พบกับไอซากะ ไทกะ ที่ทุกคนต่างขนานนามว่าเป็น “แม่เสือน้อย” เพราะขนาดตัวที่เล็กๆ น่ารักเหมือนตุ๊กตา แต่กลับดุอย่างเสือ พร้อมที่จะลงไม้ลงมือกับทุกคน ที่มายุ่งกับเธอ ทำให้ไทกะเองเหลือเพื่อนสนิทเพียงคนเดียวเช่นกัน คือ คุชิเอะดะ มิโนริ

ไท กะ มีทัศนะคติในด้านลบต่อการใช้ชีวิตและทุกสิ่งที่แวดล้อมตัวเธอ เธออาศัยอยู่ เพียงคนเดียว ในอพาร์ทเม้นสุดหรู โอ่โถง แต่ดูอ้างว้าง เด็กหญิงตัวเล็กๆที่นอนขดตัวบนเตียงนอนหลังใหญ่ ผ้าห่มผืนโต แต่มันก็ไม่ได้ช่วยให้เธออบอุ่นเลยสักนิด

แต่ถึงไทกะจะ แข็งกร้าว มุทะลุ เอาแต่ใจตัวเอง นิสัยเสีย แต่ลึกๆแล้วเธอก็เป็นคนที่มีจิตใจดี เพียงแต่ไม่รู้จักวิธีที่จะแสดงออกเท่านั้น

เริ่มเรื่อง!

Toradora! เริ่มต้นช่วงแรกๆ ด้วยเรื่องราวรักวุ่นๆ ของริวจิกับไทกะ เมื่อริวจินั้นแอบรักมิโนริ เพื่อนของไทกะ ส่วนไทกะเองก็หลงรักยูซาคุ เพื่อนของริวจิ

หลังเลิก เรียนของวันเปิดเทอมใหม่ ริวจิถูกอาจารย์เรียกไปพบเรื่องแบบฟอร์มเกี่ยวกับแผนการในอนาคต เพราะเขานั้นยังไม่ส่งครูสักที เมื่อกลับมายังห้องเรียนเพื่อเอากระเป๋ากลับบ้าน ริวจิก็พบกับไทกะ ที่ไปบ้าอะไรไม่รู้ในตู้เก็บของหลังห้อง พร้อมสภาพห้องที่เละเทะ

เขา เลือกที่จะไม่สนใจเธอและไปหยิบกระเป๋ากลับบ้าน แต่นั่นทำให้ไทกะแทบคลั่ง เพราะว่าจดหมายรักที่เธอตั้งใจจะใส่ในกระเป๋าของยูซาคุ กระเป๋าใบนั้นกลับเป็นของริวจิไปซะได้

ตกดึกเรื่องไม่ คาดฝันก็เกิดขึ้นเมื่อแม่เสือน้อยพร้อมดาบไม้บุกเข้ามายังบ้านของริวจิ เพื่อมาทวงจดหมายรักคืน หลังการต่อสู้อันดุเดือด ไทกะก็พบว่าจดหมายรักฉบับนั้น มีแต่ซองเปล่าเท่านั้น นั่นทำให้เธออารมณ์เย็นลง เพราะถ้าเกิดเธอใส่ในกระเป๋าของยูซาคุ มันคงทำให้เธออายแทบแทรกแผ่นดินหนีแน่

หลังพบว่าต่าง ฝ่ายต่างหลงรักเพื่อนของอีกคน ทั้งคู่จึงตัดสินใจร่วมมือกันเพื่อช่วยให้แต่ละคนสมรัก ตามปราถนา และลงท้ายคืนนั้นที่ริวจิต้องทำกับข้าวให้ไทกะที่แทบจะเป็นลมเพราะหิวจัดกิน แล้วหลังจากนั้นก็กลายเป็นว่าไทกะ มากินข้าวเช้ากับริวจิและยาซึโกะ กลายเป็นครอบครัวของ 3 คน(อาจจะสี่ ถ้ารวมอิงโกะจัง นกแก้วหน้าตาเอกลักษณ์ของบ้านริวจิไปอีกหนึ่ง)

ไทกะที่อยู่คนเดียว คงรู้สึกอบอุ่นขึ้นมาก เมื่อเธอมาที่บ้านของริวจิ และจริงๆแล้วอพาร์ทเม้นของไทกะก็อยู่ข้างบ้านของริวจินั่นเอง

แล้ว ริวจิกับไทกะก็เริ่มแผนของพวกเขา แต่ด้วยเรื่องวุ่นวายหลายอย่าง กลับกลายเป็นว่าเพื่อนๆ ในห้องรวมถึงมิโนริ และ ยูซาคุ เข้าใจว่าริวจิกับไทกะนั้นคบกันอยู่ นั่นทำให้ไทกะถึงระเบิดอารมณ์ใส่กับทุกคน

วันหนึ่งไท กะตัดสินใจจะสารภาพรักกับยูซาคุ แต่เธอก็ต้องผิดหวังเพราะว่ายูซาคุในตอนนี้เห็นไทกะเป็นเพียงเพื่อน และคงจะดีกว่าถ้าหากไทกะคบกับริวจิ (หนึ่งปีก่อนหน้านี้ยูซาคุเคยสารภาพรักกับไทกะแล้ว แต่ลงท้ายที่การถูกไทกะยำ)

ริวจิที่ต้องการจะปลอบใจไท กะ จึงขอที่จะยืนอยู่ข้างกายเธอ ดั่งมังกรที่เป็นเพียงสิ่งที่สามารถยืนข้างพยัคฆ์มาตั้งแต่โบราณกาล โดยที่ริวจิไม่รู้เลยว่านั่นจะทำให้ชีวิตของทั้งเขาและไทกะ จะพบกับสิ่งที่ทั้งอ่อนโยน และหอมหวาน สิ่งที่ใครๆก็ไฝ่หา สิ่งที่เรียกว่า “ความรัก”

แต่พร้อมกันนั้นก็เป็นการมาถึงของนักเรียน ใหม่ที่เพิ่งย้ายมา เธอคือ คาวาชิมะ อามิ เพื่อนสนิทในสมัยเด็กของยูซาคุ เป็นนางแบบโด่งดังจนขึ้นปกนิตยสารหลายเล่ม อามิคือกุญแจดอกสำคัญที่จะทำให้เรื่องนี้ยุ่งเข้าไปอีก แต่ว่าก็พบทางออกอย่างที่ใครก็คาดไม่ถึง

สิ่งสำคัญ!

นอก จากเรื่องรักวุ่นๆของริวจิ ไทกะ มิโนริ ยูซาคุและอามิแล้ว Toradora! ยังพูดถึงสิ่งสำคัญคือเรื่องครอบครัว ซึ่งผมคิดว่านั่นคือหัวใจหลักของแอนนิเมะเรื่องนี้

ริ วจิอาจจะดูมีความสุขดีกับยาซึโกะคุณแม่ยังสาว ที่พยายามทำทุกวิถีทางที่จะเลี้ยงดูริวจิให้ดีที่สุดด้วยตัวเธอเพียงคนเดียว โดยที่เขาเองไม่มีโอกาสได้พบคุณตา คุณยายของเขาเลย เพราะว่ายาซึโกะเลือกที่จะเก็บเขาไว้ในท้อง และหนีออกจากบ้านเพื่อมาคลอดริวจิและเลี้ยงดูเขาเรื่อยมา โดยที่เธอแทบไม่ได้ชีวิตในช่วงวัยรุ่นเลย

นั่นเองก็เป็น เหตุผลว่าทำไม ริวจิ จึงไม่สามารถตัดสินอนาคตของตัวเองได้สักที เพราะว่าหากเขาต้องเข้าเรียนมหาวิทยาลัย ยาซึโกะต้องทำงานหนักมากขึ้นแน่ๆ ด้วยความเป็นห่วงแม่เขาจึงยังลังเล

ส่วนไทกะ ที่อยู่ในอพาร์ทเม้นเพียงคนเดียว ครอบครัวของเธอหย่าร้าง ถึงเธอจะมาอยู่ในความดูแลของพ่อ แต่สิ่งที่เธอได้รับก็มีเพียงเงินที่เข้าบัญชีให้ทุกเดือนเท่านั้น ส่วนตัวพ่อเธอไม่ได้มาใยดีกับเธอเลยสักนิด ให้ไทกะกลายเป็นคนที่ไม่ใยดีกับคนอื่นไปด้วย

ส่วนแม่ของ ไทกะก็แต่งงานมีครอบครัวใหม่ ซึ่งไทกะเองรู้สึกว่าเธอคงเป็นส่วนเกิน หากว่ากลับไปอยู่กับแม่ ไทกะจึงทนอยู่ในความดูแลของของพ่อ ที่ไม่ใส่ใจกับเธอแบบนี้เรื่อยมา

แต่แอนนิเมะเรื่องนี้ ก็บอกกับเราว่า ที่สุดแล้วความหมายของคำว่าครอบครัวมันมีค่ามากกว่านั้น คนในครอบครัวสามารถให้อภัยกับคุณได้ทุกเรื่อง ไม่ว่ามันจะเล็กหรือใหญ่

ยา ซึโกะที่หนีออกจากบ้านมาหลายปี แต่เพียงแค่เธอได้เห็นหน้าพ่อกับแม่ ภาระที่หนักอึ้งในการเลี้ยงดูชีวิตหนึ่งของริวจิ ดูจะผ่อนคลายไปทันที เธอสามารถร้องให้ได้อย่างไม่ต้องอายใคร และรู้สึกได้กลับไปเป็นเด็กอีกครั้ง

“ยาซึโกะ…ลูกเลี้ยงริวจิมาอย่างดีเลยสินะ” แม่ของเธอบอก

“ค่ะ” ยาซึโกะในตอนนี้โลกทั้งโลกที่เธอเคยแบกไว้ ดูเหมือนจะถูกยกออกไปหมดแล้ว

“นี่สินะ ความหมายของคำว่า ครอบครัว” ไทกะรำพึงกับตัวเองเมื่อเห็นภาพนั้น

ในตอนนี้ไทกะเองก็เริ่มตาสว่าง และเลือกที่จะลองกลับไปใช้ชีวิตกับแม่ของเธอ ที่จริงๆก็รักเธอมาก เพียงแต่ไทกะไม่เคยเปิดใจเท่านั้น

credit >>> http://www.oknation.net/blog/area/2009/07/09/entry-2

เนื่องจากวันจันทร์ ของอาทิคย์ที่แล้ว (แล้วพึ่งมาเขียนลงบล็อค) เป็นวันที่ข้าพเจ้าได้ พรีเซ้นโปรเจค หลังจากที่ตรากตรำทำมาตั้งหลายวัน เมื่อถึงวันพรีเซ้น ข้าพเจ้าต้องตื่นแต่เช้า (เพราะมีเจ้าแม่โทรมาปลุกแต่เช้า 555+) ก็เพื่อนำตัวงานไปติดตั้งที่เครื่องคอมที่จะพรีเซ้น รีบซะแย่ แต่พอไปถึงนี่ อจารย์ยังจัดต้องไม่เสร็จเลย ทั้งๆๆที่ ไปถึงก็ตรงเวลานัดพอดี จึงต้องไปช่วยอาจารย์ยกโต๊ะ จัดห้อง = = กว่าจะจัดห้องเสร็จกว่ากลุ่มอื่นจะลงโปรเจคของกลุ่มตนเองเสร็จ กว่าจะเริ่มพรีเซ้นได้ ก็เกินเวลานัดพรีเซ้นไปเป็นชั่วโมง กลุ่มแรกๆ ที่พรีเซ้นนั้น อาจารย์ฺแกตั้งใจฟังที่นักศึกษาพรีเซ้นมาก บรรยากาศในห้องตึงเครียสมาก มีอาจารย์อยู่ท่านนึง ขนาดเอามือของท่านมาจับไว้ที่คาง ซึ่งเป็นการแสดงออกถึงระดับความเครียสของท่าน = = ทำให้เพื่อนๆ ที่ยืนให้กำลังใจอยู่บริเวณหน้าห้องถึงกับ บ่นพึมพรำ ประมาณว่า ตายห่าทำไมเครียสกันนักหว้า แล้วกลุ่มกุล่ะหว้า โอ้ เครียสโว้ย  จนตัวข้าพเจ้าที่ยืนอยู่บริเวณนั้น ทนกับรังสีความเครียสไม่ไหวจึง เดินออกที่อื่น แล้วประกอบกับแก้วซึ่งเป็นสมาชิกในกลุ่มโปรเจคก็ เสด็จมา (โอ้ยยย คนทีปลุกกุตั้งแต่เช้า ดันพึ่งมา = =’ ) ก็เลยนั่ง test โปรเจคไปเรื่อยๆๆ แล้วในขณะที่ test โปรเจคไปเรื่อยๆ ก็เจอบักมากมายไม่รู้ว่า โผล่ออกมาจากไหนกัน ก็จำได้ว่าเมื่อคืนเอาไบก้อนฉีดไปขวดนึง คิดว่าตายหมดแล้ว ( เฮ้ย…. ข้อผิดพลาดโปรเจคโว้ย มะช่ายแมงสาป – - ) เลยต้องนั่งแก้อยู่พักใหญ่ ในระหว่างนั้นก็ให้ น้องแอ๋มสุดสวย ไปสืบว่าถึงกลุ่มไหนแล้ว  (ทั้งๆ ที่กลุ่มตัวเองพรีเซ้นตอนบ่าย = =) แต่สวยสืบ เฮ้ย สายสืบ ก็รายงานว่า ผ่านไปนานแล้ว พึี่งได้ 4 กลุ่ม ณ เวลานั้นก็จะเที่ยงแล้ว ( อ้าวกำ แล้วกุลุ่มกุ กลุ่ม 15 จะได้พรีเซ้นตอนไหนวะ ) แต่ข้าพเจ้าก็ไม่ได้สนใจอะไรเท่าไร เพราะตอนนี้ข้าพเจ้าต้องต่อสู้กับกองทัพแมลงที่แมร่งมาจากไหนกันก็ไม่รู้ ทำให้ต้องลำบากแก้วให้ไปเหมา ไบก้อนมา ยกโหล ( ฮ้า.. ออกนอกเรื่องล่ะ ) จนข้าวปลาไม่ได้กิน  แก้บักไปแก้บักมา จนคิดว่าไม่มีบักแล้วมั้ง (ถ้าเข้าไปพรีเซ้นแล้วเจอบักขึ้นมาทำไงล่ะ จะขอไบก้อนจากอาจารย์ดีไหม้ อาจารย์จะให้ยืมอ่ะเปล่้า เอ้ย..มะช่ายล่ะ = = )  ก็ยังไม่ถึงเวลาพรีเซ้นสักที แต่เลยเวลาพรีเซ้นที่นัดไว้ไปนานแล้ว  รอไปรอมา จนหนีไปเล่นเกม  สักพักสายสืบของเี่ราก็มาตามที่ร้านเกม ( ห้องคอมที่ภาค ซึ่งกลายสภาพเป็นร้านเกมไปเมื่อนานมาแล้ว แหม..อยากจะเอาสติกเกอร์ @cafe มาติดให้รุ้แล้วรู้รอดไปเลย ) ให้เตรียมตัวพรีเซ้นได้แล้ว ซึ่งเวลาตอนนั้น ก็เย็นมากแล้ว  สักพักใหญ่ๆ ก็ถึงเวลาพรีเซ้น ข้าพเจ้าก็ตื่นเต้นเล็กน้อยคิดว่า บรรยากาศในห้องจะต้องตึงเครียสแบบเมื่อเช้าอย่างแน่นอน แต่พอเข้าไปในห้องแล้ว ปรากฎว่าภาพที่เห็นคือ  เหล่าท่านอาจารย์ทั้งหลายท่าน ต่างมีสีหน้า หมดแรงกันหมดประมาณอารมณ์ว่าอาจารย์ไม่ไหวแล้วอาจารย์อยากกลับบ้าน ( บางท่านก็อยากไปรับลูกจะแย่แล้ว )  แล้วก็เหนือความคาดหมายจริงๆครับ อาจารย์บอกไม่ต้องพรีเซ้นแล้ว อาจารย์จะถามเลย (อ้าว ซวยแล้ว ) หลังจากนั้น อาจารย์แต่ล่ะท่านก็แย่งกันถาม จนสมาชิกในกลุ่มทุกคนตอบกันแทบไม่ทัน หลังจากอาจารย์ทุกท่านแย่งกันถามเสร้จแล้ว ก็บอกว่าควรปรับปรุงอะไรบ้าง และ เพิ่มอะไรเข้าไปอีกบ้าง แต่ข้าพเจ้าก็ยังไงอยู่ดี จนอาจารย์ท่านนึง ได้ตะโกนบอกแก้วว่า ให้เอาข้าพเจ้าไปจูนที 555+ หลังจากนั้นอาจารย์ก็รีบเดินออกไปจากห้อง ซึ่งกลุ่มข้าพเจ้าก็โชคดีอยู่บ้างก็คือ กลุ่มของข้าพเจ้าได้พรีเซ้นเป็นกลุ่มสุดท้ายของวันพอดี ส่วนเพื่อนกลุ่มหลังจากนั้น จะต้องไปฟรีเซ้นพรุ่งนี้ ( ซึ่งจำนวนวันที่พรีเซ้นทั้งหมดได้เพิ่มเป็น 4 วัน จากที่ประกาศไว้ 2 วัน )

สรุปสิ่งที่ได้ จากวันนั้นคือ ความงง และสิ่งที่ควรจะต้องแก้ไขโปรเจคตัวนี้ 4 ข้อ คือ

1. ระบบแสดงว่าของถูกยืม (ซึ่งกลุ่มข้าพเจ้าทำระบบจอง ไม่ใช่ยืม = =)

2. เช็ครหัสนักศึกษาว่าใช่ีีรหัสของนักศึกษาที่เรียนอยู่ในภาควิชาหรือไม่ (ก็สามารถดูจาก สำเนาบัตรนักศึกษาที่แสกนเข้ามาตอนสมัครสมาชิกได้ )

3. ใบ Report รายการจอง ( แม่เจ้าาา….แค่จอง )

4. Bar Code ( อ้าวว.. ออกทะเลได้ )

5. แถบแสดงเลขหน้าแต่ละหน้า ( อันนี้ยอมรับด้วยความจิงใจครับ เพราะมานกาก จิงๆๆ )

ตอนนี้ ก็ถึงช่วงสอบมิดเทอมแล้ว ซึ่งมี สอบ 2 ตัว แล้วก็ดันเป็นวิชา ภาคอีกนะ (ภาคนี่ไม่รู้เลยนะว่า กุต้องส่งโปรเจคก่อนสิ้นป้นี่ = =) ซึ่งตอนนี้ โปรเจคทั้งหมดก็ต้องหยุดฉะงักไปก่อน คาดว่าสอบเสร็จ 23 จึงเริ่มปั้มกันไหม

ปล. อาเมน

อีกไม่นาน ( 2 อาทิตย์ ) โปรเจคก็ต้องส่งแล้ว เหอๆๆ ถือว่า

ปั้นงาน แล้วละ ทิ้งทุกอย่างก่อน จะขึ้นปีใหม่ = =